Her işin bir miktar atığı vardır. Bir miktar enerji, bir miktar işçilik, bir miktar malzeme kaybederiz. Kayıplar; otomotivde, uzay havacılıkta ve savunma sanayiinde özellikle önem taşır. Küçücük görünen kayıplar, toplandığında çok büyük maliyetler olduğu açığa çıkar. Çalışanların kayıplar hakkında farkındalığı olması istenir. Bununla ilgili de bilinen yöntemler uygulansa da tatmin edici sonuçlara ulaşan firma oldukça azdır.
Kayıpları en aza indirmeye dönük bilinen yöntemlerin tamamı, Japonlardan öğrenilen yöntemler. Japonya’da harika performans alınan bu yöntemler, neden ülkemizde aynı sonuçları vermiyor?
Bunun ana sebebi, birey olarak kayıp duyarlılığının yaygın olmaması. Günlük yaşantısında, evinde, ailesinde, yaşantısında, zamanında, tüketimlerinde kayıp duyarlılığı olmayan bir insanın, çalıştığı iş yerinde bir kayıp avcısına dönüşmesi ne kadar beklenebilir? Bu daha çok mizaç meselesi. Bazı toplumlar kazanç odaklı, bazı toplumlar kayıp odaklıdır. Japonlar, toplum olarak kayıp odaklıyken ülkemizde kazanç odaklılık daha yaygın.
Bu durumda, soru değişir ve kazanç odaklı insanlar için kayıplarla ilgili nasıl bir farkındalık metodu geliştirilebilir?